Tatry.

w dniach 3-6 lutego
miałam okazję spędzić czas w pięknych, białych do granic możliwości górach.
szlaki zasypane były świeżym puchem, a ja miałam nowe raki do wypróbowania,
w drodze towarzyszyła mi Ewelina vel WANDA i Marcin.
o ciepło na ciele i duszy dbała gorąca i słodka herbata z termosu.
choć z powodu 3 stopnia zagrożenia lawinowego plany wyprawy nie zostały zrealizowane to i tak był to najpiękniejszy wypoczynek od studiów, Opola i całej reszty.

PS. Kiedy tylko ukradnę jakieś zdjęcie od Marcina, wrzucę je, by można było zobaczyć jak pięknie tam było.

UCIECZKA NA SZCZYT.

czytamy.

?

żegnaj sesjo.

nadszedł długo wyczekiwany KONIEC!

do pełni szczęścia troszkę brak - pojawiły się smutki,
co jak co, ale w moim życiu zawsze jest pod górę.
raz z mojej woli - raz niekoniecznie.
i cóż...
zakładam ciężki plecak i prę do przodu.
mimo wszystko.

PS. zimowe Tatry?

ostatni egzamin.

metodologia.
środa 11:15,
a później już będzie tylko lepiej!

marzę...

o czasie na czytanie książek
o gotowaniu z przyjemnością nowych potraw
o leniwych popołudniach w ramionach bliskiej osoby
o przygodach w zimowych górach
o spotkaniach z przyjaciółmi

jeszcze troszkę...

sesja cd.

najintensywniejsza sesja ever.

sesja

nie spodziewałam się, że pierwszy semestr 1 roku studiów magisterskich może być tak uciążliwy. kto chce rzucić studia razem ze mną, ręka do góry!?
a tak na poważnie: będąc małą dziewczyną nie wiedziałam, że można coś jednocześnie kochać i nienawidzić.
a ja często tak mam: kocham i nienawidzę Opole, studiów, Polski i szarej rzeczywistości...
a Wy?

2013

powodów do radości
pięknych wspomnień
górskich wędrówek i zdobytych szczytów
buziaków i uścisków
spełnionych marzeń
wolnych chwil
godzin tańca

to moje noworoczne życzenio-postanowienia!
trzymajcie kciuki :)

schowaj lęki głęboko do kieszeni.

w głowie mogą dziać się koszmary.
i może być miejsce na strach.
ale w sercu za to znajduje się pąk zaufania,
jeśli życie pozwoli - rozwinie się w najpiękniejszy kwiat.

optymizmu trochę więcej niż garść.

A.
i jego obecność w mojej subiektywnej rzeczywistości.

nie powiem na głos.

jest dobrze i niedobrze.
kolorowo i szaro.
ale moje dłonie już nie marzną.

POLSKA

wolna i niepodległa.
kochana i znienawidzona jednocześnie.