praca licencjacka.

strona nr 1.
no i wreszcie stało się to, co miało się już dawno stać.
pierwsza strona napisana.
mówi się, że najgorzej jest zacząć...
ja tam nie jestem do końca przekonana co do tego powiedzenia.
pierwsze słowa przyszły łatwo, gorzej jest z następnymi.
mam nadzieję,  że ten chwilowy zastój minie i wszystko pójdzie dalej.
a więc pisz Kluska, pisz!

chyba byłam niegrzeczna...

;)

senny poniedziałek za mną!

było źle.
słabo energetycznie,
bez chęci do robienia czegokolwiek.
lecz wieczorem energia powróciła.
3 godzinne tańce i praca nad moim ciałem
pomogły zakończyć dzień pozytywnie.

bo przez skype'a się nie przytulisz.

mówić i słyszeć - patrzeć i widzieć.
wrażenia z minionego tygodnia, ciekawe przygody, rocznice
miny, uśmiechy, zabawne gesty.
wirtualna bliskość
- nienamacalna.

jakoś dzisiaj tak na smutno.

kofeinowe rozmowy.

przytulny wieczór z Ulką
z mnóstwem tematów
i tiramisu.

wieczór wróżb.

wyszło, że pierwsza wyjdę za mąż.
szczęście w miłości ma dopisać.
a wybrańcem ma być filip.
a ja tam nie jestem przekonana co do tego filipa ;)

jesienny wiatr i latawiec.

a ja znów bujam w obłokach.
bo romantycznie jak na razie może być tylko we snach.
ale co mi tam.
latawiec, wiatr i nie tylko ja.

leniwy powrót do rzeczywistości.

poziom motywacji do czegokolwiek jest bardzo niski.
pocieszeniem fakt, że za miesiąc święta.
gdzie ten śnieg?

domowe umilenie.

to domowa pizza, zrobiona przez mamę.
odwiedziny u dziadków,
interesujące rozmowy z tatą,
nauka angielskiego i tańce z Zuzką.
a do tego historie zakochanych,
którzy tworzą udaną parę.

dobrze mi być pośród nich te kilka dni.
chłonę to umilenie...
:)

:) :) :)

pracowito-imprezowy weekend

dobiega końca.
portugalsko-piłkarskie towarzystwo
rozbawiło mnie w trakcie weekendu nie raz.
a tak poza tym to jest do przodu ;)

4 dni!

praca x 3

dzień dobry zamieni się w dobry wieczór.
do napisania po weekendzie.

robię to co kocham.

4 dni w tygodniu moje serce bije szybciej.
oddech jest niemiarowy
a kroki stają się rytmiczne.

4 dni w tygodniu korzystam z przywileju zamknięcia oczu.
poruszam ciało sposobem dotąd nieznanym.
tracę się w wolności i nieprecyzji ruchu.

to wszystko pozwala zapomnieć o tęsknocie.